Leżajsk - moje miasto

Powrót do strony głównej 

O mnie


Album z Leżajska


Spacerkiem po Leżajsku


Leżajskie ulice


Leżajsk-spacerkiem po mieście


Leżajsk i okolice


Leżajsk w obiektywie


Leżajsk na starych fotografiach


Leżajsk- zdjęcia stare


Foto-Leżajsk


Ogródek Jordanowski


Cmentarze w Leżajsku


Dwa Światy


Sylwetki Leżajszczan


 Memorabilia o szkole, absolwentach, nauczycielach LO


Sprawdź, kto bywał w naszym grodzie


Honorowi obywatele miasta


W poszukiwaniu korzeni


Forum-Leżajsk


Towarzystwo Miłośników Ziemi Leżajskiej


Kapliczki przydrożne


Gratka dla kolekcjonerów


Sanepid w Leżajsku


Historia Inspekcji

 Sanitarnej w Leżajsku


Ludność Leżajska na przestrzeni wieków.


Emigracja Leżajszczan


Święta Kuczek już nie będzie


Kącik Tradycji Kulinarnych Ziemi Leżajskiej


Kącik Kolekcjonera


  Wspomnienia Leżajszczan o swoim mieście 


Sprawiedliwi Wśród Narodów Świata


MIEJSCA KULTOWE


Bazylika OO. Bernardynów


Blog Klasztor i Bazylika oo. Bernardynów w Leżajsku


Żydzi w Leżajsku


WYDARZENIA


Pacyfikacja Leżajska


Powstanie Styczniowe


Dni Kultury Żydowskiej-2003


Spotkania Trzech Kultur - 2004


Shalhevet -Spotkania 3 Kultur-Leżajsk 2005


Wielokulturowy Festiwal Galicja - Leżajsk 2006


Międzynarodowy Festiwal Łowiecki w Leżajsku


Turki - Straż Grobowa


Ambasador USA w Leżajsku i Łańcucie


Święta Niepodległości 11 listopada 2007


Dzieje sztandaru Związku Strzeleckiego


Browar w Leżajsku


Wołyniak legenda prawdziwa


Wydarzenia w Leżajsku


OSOBLIWOŚCI PRZYRODY


Bobrowe ostoje


LINKI


 UM Leżajsk


Plan miasta


Leżajsk dziś i przed laty


Leżajsk


Leżajsk z satelity-Foto


Lezajsk google satellite maps


 

 

Leżajsk nazywany w swej długiej historii: Lanżaysko, Lanżeysko,  Leżajsk Zygmuntowski, Wolne Królewskie Miasto Leżajsk.

W XIV wieku Leżajsk należał do dóbr królewskich zgrupowanych w północno-wchodniej części województwa ruskiego. W 1397 roku otrzymał prawa miejskie z rąk Władysława Jagiełły. W 1524 roku miasto zostało zupełnie złupione i spalone przez wojska Kantymira Murzy. Tatarzy w bestialski sposób wytopili starców i dzieci w pobliskich bagnach. Z tego powodu król Zygmunt I Stary przeniósł miasteczko Lezensko znad Sanu na dzisiejsze, bardziej obronne miejsce, oddalone od poprzedniego o ok. 5 km w kierunku południowo-zachodnim nadając mu jednocześnie nową nazwę: Lezensko Zygmuntowskie. Miasto obwarowano wałem i drewnianym parkanem. Dawna siedziba miasta otrzymała nazwę Stare Miasto.

600 rocznicę miasto ufundowało królowi Władysławowi Jagielle pomnik. Twórcą pomnika jest prof. doc. dr Mariusz Kulpa (z lewej) -pracownik Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku na Wydziale Rzeźby- rodowity Leżajszczanin, absolwent LO w Leżajsku, (matura 1964).

więcej na BLOGU: Spacerkiem po Leżajsku


Rynek w Leżajsku. Fot.Anna Ordyczyńska W XIX w. Rynek nie miał kształtu regularnego, ulice były kręte, o różnej szerokości, przylegały do nich liczne place. Domy stawiane były wówczas w różnych odstępach od ulic i placów, zwykle na planie prostokąta, za budynkami znajdowały się ogródki warzywne właścicieli posesji. 

Rynek nocą. Fot.Tomasz OrdyczyńskiFot.Anna Ordyczyńska W 1834 r. w pożarze spłonął ratusz, w 1906r spłonął dach ratusza. Dopiero po pożarze, który w lipcu 1906 r. zniszczył znaczną część Leżajska, wygląd miasta zaczął się zmieniać. Pożar zniszczył dwie pierzeje rynku i prawie całe śródmieście. Całkowicie zniszczonych zostało 185 domów mieszkalnych, 144 zabudowania gospodarcze, rzeźnia, jatki miejskie (kramy). 1713 osób utraciło cały dobytek.


Już od początku istnienia miasta, Leżajsk dotykały klęski i kataklizmy, które rujnowały rozwój miasta:
• 1498, 1500, 1503, 1509, 1519, 1524-najazd Tatarów.
• 1635-olbrzymia powódź.
• 1655-56-najazd Szwedów.
• 1657-najazd węgierskich oddziałów Jerzego Rakoczego II.
• 1672-pożar miasta i ponowny najazd Tatarów.
• 1705,1710, 1712, 1717, 1718, 1721-katastrofalne pomory.
• 1768-1772-grabież przez wojska konfederackie (okres konfederacji barskiej).
• 1809-wojska rosyjskie korpusu księcia Golicyna dokonały rabunku w mieście i okolicy.
• 1811- pożar drewnianych zabudowań miasta.
• 1812-1813-rekwizycje żywności i paszy, kradzieże i rozboje wojsk rosyjskich.
• 1831-epidemia cholery.
• 1846-lata nieurodzaju, zarazy ziemniaczanej, epidemia cholery.
• 1873-spłonęła rzeźnia miejska, wiosną powódź zniszczyła pola nad Sanem, latem plony zniszczyło gradobicie, epidemia cholery. •Spłonęła północna część miasta, ratusz, szkoła (od pożaru domu garncarza).
• 1903, 1906- pożar miasta.
 


Starosta leżajski Krzysztof Szydłowiecki wzniósł okazałą rezydencję i wiele budynków gospodarczych. Zespół rezydencjonalno-obronny z dwóch stron otoczony był głębokim wąwozem; składał się z domu starosty, odrębnego domu dla służby, licznych zabudowań gospodarczych: piekarni, browaru, słodowni, stajni, piwnic. Były tu także łazienki i więzienie starościńskie (tzw. taras). Całość otoczono wałami ziemnymi, na których postawiono parkan pokryty gontem. W obwodzie obwarowań znajdowała się wieża (drewniana, trzypiętrowa) pełniąca zarówno funkcje obronne, jak i gospodarcze (spiżarnia); była też brama i cztery furtki. Szydłowiecki wyposażył budynki dworskie m.in. w piece kaflowe i szklane okna. W 1609 roku miasto złupił słynny warchoł - Stanisław Stadnicki, zwany Diabłem Łańcuckim. Najechał on Leżajsk w czasie prywatnej, toczonej latami i wyniszczającej wojny z jego właścicielem - Łukaszem Opalińskim. Siedziba została zniszczona przez Kozaków i wojska Rakoczego w połowie XVII w. W latach 1760-1770 Potoccy, na miejscu siedziby starościńskiej, zbudowali parterowy murowany dwór, który istnieje do dziś.  W 1918 r. dwór ten (stanowiący część ordynacji łańcuckiej) został wynajęty od Potockich na potrzeby Miejskiego Gimnazjum Realnego, utworzonego w 1912 r., które od 1922 r. nosiło nazwę Gimnazjum Państwowe, a w 1926 r. otrzymało imię Bolesława Chrobrego.Dworek Starościński remontowany na potrzeby Muzeum Ziemi Leżajskiej. Fot. Anna Ordyczyńska

Tajemnice dworku starościńskiego w Leżajsku

 


Fot. Anna Ordyczyńska Bazylika pochodzi z lat 1618-1628. Fundatorem był Łukasz Opaliński, marszałek nadworny, późniejszy marszałek wielki koronny, starosta leżajski oraz jego żona Anna z Pileckich.


Bazylika OO. Bernardynów

więcej na BLOGU: Klasztor i Bazylika oo. Bernardynów w Leżajsku

Na potrzeby pielgrzymów w okresie uroczystości koronacyjnych obrazu cudownego w roku 1752 roku wybudowano zajazdy.

Zajazd w Leżajsku. Fot. Anna Ordyczyńska  Zajazd przy ulicy Mickiewicza 11.

  Zajazd na rogu ulicy Mickiewicza i Tomasza Michałka

 

 


Fot. Anna Ordyczyńska Cerkiew z 1831 roku przestała istnieć w lutym 1945 roku , od wyjazdu ostatniego parocha Jurija Kikty. W latach 1946-1955 budynek funkcjonował jako kościół szkolny, potem PSS przeznaczyło budynek na magazyn mąki i produktów spożywczych. 30 lipca 1981 roku zabytkowa cerkiew stała się znowu kościołem szkolnym.Fot. Anna Ordyczyńska
 

Cerkwie grekokatolickie

 

 


Leżajsk, 15-tysięczne miasto w dolinie Sanu, jest miejscem wyjątkowym, gdyż od stuleci przenikało tu wiele kultur i religii. Do II wojny światowej miasto było zamieszkiwane przez 1,5 tys. Polaków, Żydów i ok. 500 Ukraińców. W 6-tysięcznym wówczas miasteczku Żydzi stanowili około 40 % ludności. Na przedmieściu żyły też rodziny protestanckie (dawna kolonia niemiecka). Mimo tak zróżnicowanego społeczeństwa, świadomość historyczna obywateli i poczucie tożsamości narodowej było imponujące. Pierwszym przejawem podkreślenia polskiego charakteru miasta i jego władz, była odmowa przyjęcia przez Urząd Miejski Leżajska skargi na burmistrza, wniesionej przez rotmistrza barona Leonarda de Baillona w języku niemieckim. Skarżącemu się o to, ze policja miejska zatrzymała jego psa, magistrat odpowiedział, że nie może być rozpatrzona, bo nikt w urzędzie nie zna języka niemieckiego. Jeżeli petent pragnie, by skargę rozpatrzono powinien ja przetłumaczyć na język polski, lub wnieść ją w tym języku. Baron nauczył się języka,  został członkiem rady, a nawet był wiceburmistrzem.


 W ciągu 600 letnich dziejów Leżajska, swoje losy złączyło z miastem wiele znanych i cenionych postaci. Dla części z nich Leżajsk był miejscem urodzenia, inni związali się z nimi poprzez lata nauki, czy pracy. Los wielu znakomitych osób związany był z Leżajskiem. Wielu zdobyło sławę i uznanie w świecie polityki, kultury i nauki.
W gronie Leżajszczan pojawiają się nazwiska z rodów Graffów, Reichardów, Wodzińskich, Grögerów, Szeligów, Urbańskich, Garbackich, Zawilskich.

Leżajsk był zagłębiem wysokiej klasy specjalistów rzemieślników, którzy zostali sprowadzenie do Leżajska w okresie budowy kościoła i klasztoru. Musztafa, Gdulowie, Kisielewicze, Kiełbowicze, Markiewicze, Ordyczyńscy byli specjalistami w dziedzinie sztukaterii budowlanej.

Dzisiaj, do znanych i zasłużonych należy Mariusz Kulpa, Mieczysław Martula, Ignacy Dec. W Leżajsku urodził się również Julian Ataman, Bogusław Rymar, Józef Klocek, Józef Hozer, Andrzej Kisielewicz, Leszek Danys, Stanisław Stańko.
Historię miasta tworzyli jednak, a może nawet przede wszystkim, ci, których sława nigdy nie sięgnęła tak daleko, a którzy mimo to zasługują na pamięć Leżajszczan.

Sylwetki Leżajszczan


Tytuł "Honorowego Obywatela Miasta nadawano głównie osobom wpływowym, które mogły popierać korzystne dla miasta rozstrzygnięcia władz krajowych i państwowych. Uchwałą radnych wytypowane osoby wpisywano do księgi honorowych obywateli, wystawiano im na  pergaminie ozdobny dyplom. Zwyczajowo uhonorowany przeznaczał kwotę pieniędzy na fundusz ubogich tego miasta.

Honorowi obywatele miasta


W wyniku pierwszego rozbioru Polski w 1772 r. Leżajsk przeszedł pod panowanie austriackie. Austrii przypadły ziemie po Wisłę, ujście Sanu i na południe od tej linii Sandomierz- Dubienka aż po Zbrucz. Obszar ten nazwano Królestwem Galicji i Lodomerii.
Galicja stała się osobną prowincją z gubernatorem na czele, a stolicą został Lwów.
Gubernatora powoływał i odwoływał cesarz, gubernator stał na czele gubernium złożonego z radców, kraj podzielono na Cyrkuły ze starostami ( Kreishauptman ) na czele, cały aparat administracyjny obsługiwała ludność mówiąca w języku niemieckim pochodząca z kraju monarchii, miało to dać początek germanizacji miejscowej ludności.
Staropolski podział miast na królewskie i prywatne zastąpiono podziałem na trzy klasy.
Do pierwszej klasy zaliczono tylko Lwów jako stolicę prowincji, posiadał on prawo reprezentacji w miejscowym Sejmie Stanowym, druga klasa to miasta tzw. cesarskie posiadające przywileje monarsze nadane przez królów Polski, trzecia klasa to miasta posiadające magistraty, które często tylko tym odróżniały się od wsi.
W 1880 r na terenie królestwa Galicji i Lodomerii żyło 45.9 % ludności polskiej, 42.5% ludności ukraińskiej i 11 % żydowskiej, z czego część z nich przyznawała się do narodowości polskiej. Przeludnienie i bieda powodowała masową emigrację za tak zwanym chlebem, w latach 1890 - 1900 wyemigrowało z kraju około 300 tyś osób, co stanowiło 1/3 przyrostu naturalnego. Z Galicji zachodniej od Raby do Sanu ludność emigrowała do Stanów Zjednoczonych, od linii Bug - Złota lipa ( Podole), czyli ukraińscy chłopi emigrowali do Kanady.

Emigracja Leżajszczan


Kolonizacja niemiecka w Galicji zapoczątkowana za cesarzowej Marii Teresy, a potem intensywnie realizowana przez Józefa II, miała być środkiem do wzmocnienia potęgi gospodarczej, finansowej i militarnej państwa. Monarchia habsburska wykazywała duże zainteresowanie problemem kolonizacji. Kolonizacja ta miała też odegrać, w zamyśle władz wiedeńskich, ogromną rolę w germanizacji Galicji oraz w rozwoju postępu gospodarczego miast i wsi. Kolonie lokowane w dobrach leżajskich objęły ziemię folwarków królewskich w pięciu wsiach: w Giedlarowej (kolonia Gillershof), Jelnej (kolonia Baranówka-Hirschbach), w Łukowej (kolonia „Niemcy"), Tarnawcu (kolonia Dornbach) i w Woli Zarczyckiej (kolonia Kőnigsberg). Dwie z nich powstały na obszarze wójtostw (stanowiących w okresie staropolskim odrębne tenuty — Wola Zarczycka, Jelna), pozostałe w byłych folwarkach starościńskich. Odrębność administracyjną uzyskały kolonie większe (Dornbach, Gillershof, Kőnigsberg), zaś pozostałe dwie maleńkie kolonie nie uzyskały samodzielnego statusu.

W poszukiwaniu korzeni


Ruch paramilitarny w Galicji Wschodniej

-podyktowany był koniecznością przygotowywania się Polaków do walki czynnej przeciwko ukraińskim nacjonalistom, do walki o niepodległość. Założenia działań bojowych przewidywały utworzenie w Galicji skadrowanych kompanii, które po przejściu do Królestwa miały być rozwinięte w bataliony będące oddziałami partyzanckimi w polskim powstaniu.

Ruch paramilitarny inspirowany przez Armię Polską -będącą ośrodkiem tworzenia polskich kadr wojskowych rozwinął się w Leżajsku z inicjatywy nauczyciela Kazimierza Bętkowskiego. W jego mieszkaniu zebrało się grono niepodległościowych działaczy, którzy opracowali statut, wybrali organ kierowniczy Polskiej Drużyny Strzeleckiej (PDS). Jednym z założycieli tej organizacji był
Jan Mikołaj Ordyczyński. 18 maja 1913 roku odbył się zjazd PDS we Lwowie.

PDS zorganizował kurs rekrucki, w którym uczestniczyło 50 ochotników. Z Sanoka sprowadzono dla nich 50 karabinów jednostrzałowych typu Werndla i kilka nowoczesnych Manlicherów. Prowadzili ćwiczenia taktyczne w okolicach Kuryłówki, Wierzawic, Rzuchowa, Sarzyny i Rudnika.

Pod kierownictwem E. Romera instruktorzy Armii Polskiej opracowali polską doktrynę obronną, strategię wojenną na przyszłych frontach polskich od strony Niemiec i Rosji. Zakładała ona więź państwową Polski z monarchią Habsburgów, przez którą Polska mogłaby otrzymywać pomoc od krajów zachodnich.

Ruch niepodległościowy w Leżajsku był dobrze zorganizowany i prężny. Jego walory zweryfikowała wojna.


4 września 1939 r miał miejsce pierwszy nalot niemiecki na miasto w sile 11 samolotów. Zbombardowany został dworzec kolejowy, tory i targowisko.

Niemcy już w pierwszych dniach okupacji podjęli akcje zmierzające do zastraszania i sterroryzowania ludności. Na początku listopada1939 r przeprowadzone zostały pierwsze aresztowania, głównie przedstawicieli inteligencji. Aresztowani zostali m. in. burmistrz T. Niziński, profesorowie gimnazjalni
S. Gdula, W. Klimek, J. Gröger. Kolejna akcja aresztowań miała miejsce w sierpniu 1940 roku. Aresztowano m.in. ks. Czesława Brodę oraz em. płk. Stanisława Eustachiewicza


W połowie 1943 roku Niemcy przeprowadzali krwawe pacyfikacje w Giedlarowej, Woli Zarczyckiej, Wólce Niedźwieckiej, Grodzisku i Leżajsku.

Ulica 28 Maja. Tutaj 28 maja 1943 roku rozegrała się najtragiczniejsza scena pacyfikacji miasta. 28 skazanych z powiązanymi rękami, ustawionych było twarzą do plutonu egzekucyjnego. Nie było płaczu i jakichkolwiek gestów o darowanie życia, a pierwsza salwa połączyła się z okrzykiem T. Nizińskiego (ostatniego burmistrza przedwojennego Leżajska, kawalera orderu Virtuti Militari) – „Bracia giniemy za Polskę”. Ogółem tego dnia w różnych częściach miasta zginęło 38 osób – 28 rozstrzelanych, (Niemcy podają 29) oraz 9 w okresie późniejszym w obozach koncentracyjnych oraz podczas śledztw.

Tutaj po II wojnie światowej mieszkańcy Leżajska wystawili pomnik pomordowanym. Z prawej strony stoi drugi pomnik i jest plac apelowy. Ten drugi pomnik wystawił anonimowy mieszkaniec Leżajska.

28 maja 1946 roku w trzecią rocznicę mordu na krzyżu upamiętniającym miejsce egzekucji, "Wołyniak" kazał zawiesić wieniec z szarfą. Na szarfie był napis: Poległym bohaterom Leżajska-chłopcy Wołyniaka. Tego dnia pod krzyżem zgromadzono młodzież, mieszkańców miasta, wojsko. Dowódca rzeszowskiego Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego zjawił się w domu burmistrza miasta, Kazimierza Gduli i zażądał usunięcia wieńca. Burmistrz odmówił. Uroczystość odbyła się z udziałem kompanii honorowej wojska, młodzieży, mieszkańców miasta.
 

Pacyfikacja Leżajska


Małe cmentarze mogą okazać się cennym dokumentem w poszukiwaniu korzeni. Stare, omszałe grobowce, niekiedy zapomniane stanowią cząstkę naszej historii.  Może ktoś będzie miał okazję odnaleźć swojego przodka i pochylić się nad jego grobem.

 

Cmentarze

FILM Dwa Światy


Kaplica Alfreda Josse na cmentarzu w Leżajsku. Fot. Tomasz KulkaKaplicę z czerwonej cegły na Cmentarzu w Leżajsku  wybudował notariusz Alfred Jose (ur. 30.10.1862 roku). Pochowano w niej Marię Jaroszównę (17.12.1906 - 23.08.1931)- studentkę UJ, zamordowaną przez nieznanego, ukraińskiego nacjonalistę.

Tego feralnego dnia Maria szła do domu ulicą Mickiewicza. Odprowadzała ją koleżanka Anna Mróz. W okolicach tartaku podszedł do nich nieznany mężczyzna.

Chciałem z panią porozmawiać – powiedział do Marii.

- nie znam pana

- no to poznasz.

I wtedy wyciągną pistolet i zastrzelił ją. Postrzelona uciekała jeszcze, wpadła do domu, jęczała z bólu. Niestety zmarła. Policja zrobiła obławę. Bandyta sam się zastrzelił.

W tej kaplicy pochowany jest również Alfred Jose wraz z jego żoną. W kaplicy znajdował się obraz Matki Bożej, z wizerunkiem twarzy zamordowanej Marii Jaroszównej.

Kaplicą przez wiele lat opiekował się Marian Żak, notariusz sądowy, który zdobył zawód i pracę dzięki Alfredowi.

 


Proświta. Fot.Anna Ordyczyńska  "Proświta" przy ul. Jarosławskiej.

Wybudowana w 1913 r jako "Narodnyj Dom" wg projektu miejscowego architekta Lwa Szelewicza. Koncentrowało się tutaj życie kulturalne i oświatowe ludności ukraińskiej. Tutaj działał amatorski zespół, orkiestra dęta, chór i czytelnia.
Leżajsk był w latach II Rzeczypospolitej znaczącym skupiskiem inteligencji. Proświtę wypożyczano różnym organizacjom na imprezy publiczne. W latach 1970-72 mieścił się tutaj sanepid.
Obecnie znajduje się Biblioteka Publiczna .


Fot. Anna Ordyczyńska  Parafialny Oddział Caritas przy parafii pod wezwaniem Świętej Trójcy przy ulicy Jarosławskiej 3. W XVIII wieku  w budynku tym mieścił się szpital, przytułek dla ubogich, w czasie okupacji niemieckiej Kościół kontynuował tutaj działalność dobroczynną, później mieściło się Przedszkole nr 1.


Pałac Wojciecha Miera w Lezajsku. Fot. Anna Ordyczynska.  Dawny Pałac Klasycystyczny, murowany przy ul. Furgalskiego 4, wzniesiony po 1819 dla hr. Wojciecha Miera (1759-1831), poety, tłumacza, targowiczanina.  Był synem generała Wilhelma Miera (1680-1758).  Wojciech był pogrobowcem poczętym przez 78 letniego tatusia.

Koszary wojskowe w Warszawie nazwane koszarami mirowskimi, przekształcono później w targowisko zwane obecnie Halami Mirowskimi. Pałac Miera w Leżajsku i Pałac Potockich w Łańcucie należały do najbardziej cenionych ośrodków życia kulturalnego na terenie zaboru austriackiego.

Ulica Furgalskiego -nazwę tej ulicy nadała Rada Miejska na cześć wychowanka leżajskiej szkoły, który poległ w czasie ofensywy rosyjskiej latem 1916 r pod Kostiuchnówką. Major Tadeusz  Wyrwa Furgalski - walczył w Legionach Polskich o niepodległość Polski, jako legionista w austriackim wojsku.


Fot. Anna Ordyczyńska  Klasycystyczny dworek przy ulicy Sandomierskiej 35 z XVIII w. miał różne przeznaczenie, m. in. Szkoła Koszykarska, Przedszkole, Szkoła Gospodarcza, Szkoła Muzyczna, Szkoła Specjalna.

zobacz:   Dom Chorych


Fot. Anna Ordyczyńska  Dom Narodowy Polski-zabytkowy budynek z lat 1920-1924. Ponieważ do 1954 roku Leżajsk nie był zelektryfikowany, na czas wyświetlania filmów, a także podczas przedstawień teatralnych uruchomiano agregat prądotwórczy. Miejscowy amatorski zespół teatralny przy współudziale uczniów gimnazjalnych urządzał przedstawienia m. in. "Jasełka" wg Rydla. Odbywały się tutaj koncerty z okazji świąt narodowych. Kiedyś mieściło się tu kino "Radość"

zobacz: Dom Narodowy Polski - Kino Radość


Zabytkowa murowana kapliczka przy ul. Mickiewicza w Leżajsku. Fot. Anna Ordyczynska Kapliczki Przydrożne

Leżajska Joanna d’Arc?

Kapliczka przy ulicy Mickiewicza. W 1624 roku w tym miejscu została spalona na stosie Maria Szczepanikowa, uznana za czarownicę. Z innych źródeł wiadomo, że w 1662 roku postawił kapliczkę Maksym Mielczarek, swojej żonie, która zginęła na stosie, oskarżona o czary przez rajców miejskich. Podobno chodziło jednak nie o czary, a o majątek, który odziedziczyła. Przez wiele lat kapliczką nikt się nie interesował. Od niedawna można zauważyć palące się znicze przy kapliczce.


 Fot. Anna Ordyczyńska   Bank Spółdzielczy w Leżajsku.

 

 


Fot. Anna Ordyczyńska 

Zabytkowy domek, w którym przed laty mieścił się żłobek


Rzeźnia miejska

Murowana rzeźnia miejska została wybudowana w 1910 roku na wzór rzeźni łańcuckiej wg projektu Stanisława Cetnarskiego z Łańcuta.


Apteki i aptekarze w Leżajsku


 

Żydzi dotarli do Leżajska w XVI wieku. Od tamtej pory rytm życia miasteczka odmierzały katolickie odpusty i żydowskie jarmarki. Tak było do wybuchu II wojny światowej.

Grób cadyka Elimelecha przy ulicy Górnej  odwiedza co roku tysiące pielgrzymów z całego świata. Nagrobek cadyka, oryginał z 1776 r., jest jedynym tego rodzaju zabytkiem w Polsce. Ohel składa się z trzech części. Pomieszczenia obok głównej sali to babiniec z osobnym wejściem i jeszcze jedna sala modlitewna mężczyzn.

Żydzi w Leżajsku

Święta Kuczek już nie będzie

 


 

 

 

   

Powrót do strony głównej  

                                                                                                                                        



 


                                                                        

Powrót do strony głównej  

Data utworzenia: 2004-03-24   Data aktualizacji: 2014-05-30